Nieuwe Films [Week van 25 juni tot 1 juli]

KINEPOLIS

In: The Incredible Hulk, Plop en de Kabouterschat, Superhero Movie

Out: 3:10 to Yuma, Horton, Hotel op Stelten, Iron Man, Nim’s Island

The Incredible Hulk

Wetenschapper Bruce Banner verandert zo af en toe in een Hulk, een vreselijk krachtig en aggressief wezen. Hij vind dat niet zo leuk en zoekt de aarde af naar middel om deze transformaties te bestrijden en zo terug te kunnen keren naar zijn grote geliefde. Er zijn echter oorlogszuchtige lieden die zijn krachten maar al te graag willen misbruiken en er is ook nog een ander afgrijselijk oerbeest, de Afgrijselijke genaamd, die in New York vernietiging zaait. Alleen de Hulk is een waardige tegenstander, maar als Bruce terug verandert, zou het wel eens definitief kunnen zijn. The Incredible Hulk speelt op alle uren.

Nog een andere superhelden film is Superhero movie, een flauwe parodiekomedie in het genre van Scary movie en the naked gun. Nadat Higschool loser Rick Riker gebeten is door een genetisch gemanipuleerde libel, ontwikkelt hij superkrachten. Hij besluit zijn krachten te gebruiken voor goede zaken en wordt een gemaskerde misdaadbestrijder genaamd 'The Dragonfly'. Hij komt echter snel tegenover de slechterik Lou Landers te staan. Na een mislukt experiment, heeft deze de kracht ontwikkeld andermans levenskracht te ontnemen om zo langzaamaan onsterfelijk te worden. Zal het 'The Dragonfly' lukken deze slechterik te verslaan en de wereld te redden? We vragen het ons zelfs niet af. Superhero Movie speelt op alle uren.

En na Plop en Kwispel is er nu Plop En De Kabouterschat: van het goede te veel. Kabouter Plop houdt samen met Lui, Klus en Kwebbel een lenteschoonmaak in zijn paddenstoel. Ze ontdekken een oude schatkaart en besluiten om samen op zoek te gaan naar de Kabouterschat. De Kabouterschat speelt alleen na de middag.

Verder kan je nog naar Forgetting Sarah Marshall, Made Of Honour, The Happening, What Happens In Vegas, Sex and The City en Indiana Jones.

STUDIO FILMTHEATERS

In: Nim’s Island, 3:10 To Yuma

Out: Aanrijding in Moscou, Shine A Light

3:10 To Yuma is een western van James Mangold waarin Christian Bale een boer speelt wiens land wordt gekweld door droogte. Zijn gezin verkeert in geldnood, maar hij kan een flinke premie verdienen wanneer hij Russel Crowe, hier een beruchte outlaw, kan overbrengen naar de Yuma gevangenis met de trein 3:10. Maar Evans is niet de enige die wat geld wil winnen.... Deze film kreeg van onze reviewer kris vier sterren en dat is niet niks. Dat is zelfs het maximum. 3:10 To Yuma speelt om acht uur.

Nim’s Island speelt alleen om 2 u, maar het is dan ook een kinderfilm. De jonge en onstuimige Nim woont alleen met haar vader, een wetenschapper, op een afgelegen eiland. Omringd door haar geliefde exotische dieren en geïnspireerd door legenden en boeken leidt ze een opwindend leven net zoals haar favoriete literaire personage: Alex Rover, de grootste avonturier ter wereld. Als het leven van haar vader en haar eiland bedreigd worden, richt ze dan ook over de oceaan heen een hulpkreet tot haar grote held.

Verder kan je bij de Studio’s nog naar Grace Is Gone, La Graine Et Le Mulet, Sex And The City, Eldorado, Bienvenue Chez Les C'htis, Indiana Jones And The Kingdom Of The Crystal Skull, Lemon Tree, Mongol en Il Y A Longtemps Que Je T’aime.

CINEMA ZED

Morgen kan je, wanneer het donker wordt, voor de laatste keer naar een terrasfilm bij Cinema Zed, en dan is het ermee gedaan. Het gaat om Death Of A President, een fictieve documentaire die de dood van president George W Bush ensceneert.

Nadat de president is neergeschoten wordt een man van Syrische afkomst als de belangrijkste verdachte gezien. In de film blikken betrokkenen terug op de moord. Bush’ speechschrijver roemt de president als mens, een FBI-agent worstelt met het falen van de geheime dienst, activisten vergelijken Bush met Hitler en de televisie toont het vertrouwde rampenbeeld: veel breaking news en een stortvloed aan commentaren. Een spannende what-if film, die aanzet tot nadenken over het bewind van de voorbije jaren in Amerika.

Voor Death Of A President kan je morgen, om half elf, terecht op het terras van het Stuk.

Review: Mataharis

Ines, Eva en Carmen werken alledrie als privédetectives in Madrid. In hun job zijn ze dagelijks getuige van het verborgen leven van anderen, terwijl ze in hun eigen leven elk met hun eigen persoonlijke problemen worstelen. Wanneer het detectivebureau een opdracht van een multinational krijgt om twee van diefstal betichte werknemers te bespioneren, wordt deze taak toegewezen aan de jonge Ines (Maria Vazquez). Al gauw wordt echter duidelijk dat er van de vermeende diefstallen niets aan is. De ware aard van de opdracht blijkt hem te zitten in de outsourcingsmaatregelen die de multinational wil doorvoeren, maar waartegen deze twee werknemers, die tevens vakbondslui zijn, heftig protesteren. De aanvankelijk gretige Ines begint hierdoor te twijfelen aan haar opdracht: de vraag is daarbij niet langer of Ines haar werk goed wil doen maar wel tot hoever ze bereid is haar eigen idealen op te offeren aan haar job.

Ook de andere twee vrouwen maken een crisis door, zij het eerder op relationeel dan op professioneel vlak. Bij Eva (Najwa Nimri) ligt de oorzaak hiervan in een geheim dat haar echtgenoot voor haar heeft getracht achter te houden. Ondertussen lijkt het huwelijk van Carmen (Nuria Gonzalez), de oudste van de drie vrouwen, op een dood spoor te zitten: tussen haar en haar man is er geen enkele passie en communicatie meer aanwezig. In het midden van al deze problemen wordt het voor de drie vrouwen steeds moeilijker om hun werk- en privéleven van mekaar gescheiden te houden.

Ondanks de interessante verhaalstof weet Mataharis niet helemaal te overtuigen. De drie vrouwen krijgen elk een eigen verhaal mee, wat er jammer genoeg voor zorgt dat geen enkel verhaal echt goed uitgewerkt raakt. Hierdoor missen de personages ook de nodige psychologische diepgang. Het lijkt erop dat Iciar Bollain, wiens vorige film 'Te Doy Mis Ojos' erg succesvol was, hier een beetje te ambitieus te werk is gegaan en daarbij een aantal verhalende basisbeginselen uit het oog is verloren. Door de snelvaart waarin Bollain haar verhalen verteld wil krijgen, krijgen deze onvoldoende tijd om zich te ontwikkelen en voldoende emotioneel te wegen. Op het einde van Mataharis blijf je achter met een gevoel van onvoldoening. Een jammer gevoel van onvoldoening, want er was zeker veel meer uit deze film te halen.

Quotering:

Mataharis. Van: Iciar Bollain. Met: Maria Vazquez, Najwa Nimri, Nuria Gonzalez & Tristan Ulloa. 100 min.

Review: Iron Man

Tony Stark is een flamboyante multimiljardair en een 'merchant of death'. Hij staat aan het hoofd van de grootste en belangrijkste wapenfabriek van de Verenigde Staten. Wanneer hij naar Afghanistan afreist om daar zijn nieuwste wapen voor te stellen, wordt hij echter ontvoerd door een groep terroristen. Deze verplichten hem dit nieuwe wapen voor hen na te maken, in ruil beloven ze hem zijn vrijheid. Tegen zijn zin stemt Stark in met deze afspraak. Al gauw blijkt echter dat Stark niet aan een raket aan het werken is maar aan een speciaal pak dat enorme krachten geeft en hem in staat dient te stellen om te ontsnappen. Dit lukt waarna Stark terugkeert naar de Verenigde Staten. Daar besluit hij zijn leven echter radicaal om te gooien: tijdens een persconferentie kondigt Stark aan dat de wapenactiviteiten van zijn firma meteen worden stopgezet. Bovendien ontwikkelt hij het pak nog verder en meet hij zich, van nu af aan vastbesloten aan een betere wereld, een tweede identiteit aan: Iron Man.

In deze eerste film van wat aan een trilogie moet worden over deze Marvel-stripheld (een vervolg wordt klaargestoomd tegen 2010) wordt de nodige tijd genomen om het ego, alterego en de entourage van Tony Stark/Iron Man voor te stellen en te vertellen hoe de sarcastische Stark (“Peace means having a bigger stick than the other guy”) transformeert in een wereldverbeteraar. Dit heeft tot gevolg dat deze film psychologisch wat op de oppervlakte blijft hangen. Behalve het feit dat hij gegijzeld is geweest door terroristen, wordt er weinig psychologische verklaring gegeven bij de drastische prioriteitenwijzigingen in het hoofd van Tony Stark.

Wat Iron Man in de eerste plaats wil doen, namelijk een voorstelling geven van alle aspecten van Iron Man/Tony Stark, doet het echter goed. Ook mensen zonder enige voorkennis van de stripverhalenreeks kunnen in de film makkelijk volgen. Het doet dit bovendien zonder al te trouw te blijven aan de originele verhaallijnen. Stripverhalen en cinema zijn twee verschillende media en Jon Favreau tracht dan ook niet om in deze film slaafs de verhaalstof van de stripverhalen te volgen. Er is ruimte gecreëerd voor improvisatie en eigen inbreng: de factor Robert Downey Jr. is daarbij onontbeerlijk.

Hoofdrolspeler Robert Downey Jr. is dan ook een cruciale factor in het welslagen van Iron Man. Deze acteur zet een uitstekende prestatie neer als de laconieke en flamboyante Tony Stark. Downey Jr. stelt zelden teleur, hetgeen te maken heeft met het feit dat de man in diens rollen steeds zijn eigen accenten legt. Net als bij Johnny Depp lijkt een personage van Robert Downey Jr. deels uitgevonden, deels inherent in de persoon van de acteur. Dit vastkleven van de acteur met de personage zorgt ervoor dat Tony Stark, toch een flamboyant figuur dat makkelijk zou kunnen verzanden in een karikatuur, toch erg naturelle overkomt.

Iron Man is zeker de beste film van Jon Favreau totnogtoe. Met diens laatste twee films, het fantastische Elf en de familiale science fiction-film Zathura, wist Favreau immers niet te overtuigen. In Iron Man laat hij echter zien dat hij wel degelijk iets in zijn mars heeft, hoewel hij af en toe toch nog wel eens de teugels lijkt te verliezen. Visueel -de special effects zijn zeer goed en worden niet louter en alleen gebruikt om te showcasen- en conceptueel -het idee van een ingenieur die een pak ontwikkelt dat hem speciale krachten geeft, weet ongetwijfeld menig klein en groot kind te boeien- zit het met deze film zeker snor. Het verhaal komt echter wat te onsamenhangend over en bezit een aantal ongeloofwaardige elementen. Wanneer Stark tijdens zijn gevangenschap een pak in mekaar steekt in plaats van een raket, schijnen de Afghaanse terroristen -met baard- dit niet op te merken. Wanneer Stark met behulp van ditzelfde pak weet te ontsnappen, zijn deze compleet verbaasd.

The Hulk, Superman, Batman en nu dus Iron Man. Aan superhelden in de filmzaal is er de laatste jaren zeker geen gebrek. Een gevaar voor overaanbod dreigt dan ook. Iron Man is echter niet de film die het stripgenre de das om doet en stijgt boven het gemiddelde uit.



Quotering:

Iron Man. Van: Jon Favreau. Met: Robert Downey Jr., Gwyneth Paltrow, Jeff Bridges & Terrence Howard. 125 min.

Nieuwe Films [Week van 18 tot 24 juni]

Eindelijk beweegt er weer wat in de Leuvense filmprogrammatie. Kinepolis en de Studio’s brengen samen vijf nieuwe films uit en Cinema Zed begint aan zijn laatste week terrasfilms.

KINEPOLIS


In: Made Of Honour, Forgetting Sarah Marshall
Out: Over Her Dead Body, Street Kings

Made of Honour is een komedie van de brave soort: een jongeman met succes bij de vrouwen beseft dat zijn ware liefde hij zijn beste vriendin ligt – maar die heeft net beslist om met iemand anders te trouwen en vraagt hem als getuige op haar huwelijk. Een scenario uit de Aldi dus, maar er is nu eenmaal een markt voor. De regisseur van deze Amerikaanse komedie is de Brit Paul Weiland, die na Blackadder en Mr. Bean voor het gemakkelijke geld kiest.

Forgetting Sarah Marshall is eerder een komedie voor het jonge volkje: een jongeman die gedumpt is door zijn vriendin komt zijn ex met haar nieuw lief tegen op vakantie in Hawaii. Geen huwelijken dus, maar wel bikini’s en boxershorts en bijhorende humor. In Amerika heeft deze film een R-rating wegens ‘naaktheid, seksscènes, grof taalgebruik, alcoholgebruik en gepraat over drugs’, in Leuven is hij logischerwijze ‘kinderen toegelaten’, zodat het doelpubliek tenminste zonder problemen binnenkan.

Made of Honour en Forgetting Sarah Marshall spelen vanaf morgen in Kinepolis Leuven, op alle uren.

STUDIO FILMTHEATERS

In: Grace Is Gone, La Graine Et Le Mulet, Shine A Light
Out: /

Grace Is Gone gaat over een man die de plotse dood van zijn vrouw – in de oorlog in Irak – moet verwerken en ondertussen zijn twee dochters alleen moet opvoeden. Deze film won verschillende prijzen op het Sundance-festival, het Mekka van de onafhankelijke cinema.

En met een paar weken vertraging hebben de Studio’s ook Shine a Light op de affiche staan, de Rolling Stones-documentaire van Martin Scorsese.

Maar nog ouder is La Graine et le Mulet, die eind vorig jaar niet in Leuven uitkwam maar nu toch een kans krijgt in de Studio’s. In deze film van de Tunesiër Abdel Kechiche is een bijna-gepensioneerde dokwerker vast van plan om een restaurant te openen.

Grace Is Gone speelt om 8 uur ’s avonds, Shine a Light en La Graine et le Mulet allebei om tien uur, vanaf morgen in de Studio’s.

CINEMA ZED

Wie nog een gratis terrasfilm in het Stuk wil meepikken: er zijn er nog vier. Vrijdag is er de lange slotaflevering van de Britse serie Extras, volgende week sluiten Linkeroever en Death of a President het seizoen af.

En morgen kan u al naar de selectie uit het Kortfilmfestival, met o.a. het geweldige Tanguy’s Unifying Theory of Life. De recensie kan u nog eens nalezen op onze website: www.radioscorpio.com/cameraobscura

Review: Non Pensarci (Ciao, Stefano)

Wanneer het etiket 'Italiaanse komedie' op een film wordt geplakt, belooft dit dikwijls niet veel goeds. Associaties met laag-bij-de-grondse dijenkletsers over vrouwen, seks of vunzigheden (vaak ook in combinatie), zoals deze in menig humorprogramma op commerciële televisiezenders ten lande wel weet te aarden, borrelen spontaan op. Non Pensarci speelt het echter klaar in een wijde boog rond deze vooroordelen heen te lopen.

Stefano (Valerio Mastandrea) is 35 en professionele punker: hij is gitarist in een punkgroep dat slechts matige succesvol is. Wanneer hij er na een desastreus optreden achter komt dat zijn vrouw hem bedriegt met een bandlid van een andere groep, keert hij terug naar zijn geboorteplek om er zich te herbronnen. Hij treft er een familie aan die, ondanks een schijnbare façadale harmonie, met behoorlijk wat problemen te kampen heeft. De moeder volgt spirituele lessen bij een Oosterse goeroe in een zoektocht naar het geluk, zus Michela (Anita Caprioli) heeft haar studies opgegeven voor een job in een dolfinarium en het huwelijk van broer Alberto (Guiseppe Battiston) staat op springen. Bovendien blijkt het familiebedrijf in financieel bijzondere slechte papieren te zitten. Langzaam begint het bij Stefano te dagen dat hij en zijn familie niet langer al hun problemen onder de mat kunnen vegen. Samen met Michela probeert hij er zijn broer van te overtuigen om de problemen in het familiebedrijf aan te pakken. In het zog hiervan kunnen ook de persoonlijke problemen van de verscheidene familieleden niet onaangeroerd blijven.

Met Non Pensarci bewijst Gianni Zanasi dat het niet onmogelijk is een Italiaanse komedie te maken die ook in het buitenland herkenning weet op te roepen. Door de grote verscheidenheid qua karakters en problemen binnen de familie Nardini, zullen de meeste mensen zich wellicht in de één of andere situatie of personage weten terug te vinden. De overtuigende acteerprestaties en een casting van personages waarbij je makkelijk gevoelens van empathie en sympathie weet voor te ontwikkelen, verhogen de meeleefbaarheid van deze film enkel nog.

Ook het humorniveau weet het gemiddelde niveau van de Italiaanse komedies (en komedies tout court) te overstijgen. Veel is daarbij te danken aan het hoofdpersonage van de film. Non Pensarci wordt verteld vanuit het gezichtspunt van de non-conformistische Stefano, die met kritische geest en een gezonde portie sarcasme in de samenleving staat. Dit geeft de film hetzelfde non-conformistisch tintje dat ook in de recente golf van Amerikaanse art-house komedies, zoals 'Garden State' en 'Juno', is terug te vinden.

Helaas zitten er ook minder positieve kanten aan 'Non Pensarci'. Regisseur Zanasi lijkt in deze film niet helemaal het subtiele tempo van climaxopbouw en -afbouw te beheersen. Hierdoor valt de dramatische kant van het verhaal wat jammerlijk in het water. Net op het moment dat je volledig bereid bent je te geven aan de dramatische situatie die zich op het scherm ontrolt, breekt Zanasi deze scène abrupt af om vervolgens de luchtige kant van de film opnieuw het voortouw te laten nemen. Dit is erg jammer want Non Pensarci bezit wel degelijk het nodige verhalend potentieel om behalve als geslaagde komedie, ook als sterke dramatische film naar voor te komen.

Concluderend: Non Pensarci is een geslaagde komedie maar zeker geen meesterwerk qua film. Hiervoor laat Zanasi het immers te vaak afweten door foute muziekkeuzes en een te weinig getalenteerde cinematografische aanpak.




Non Pensarci (Don't Think About It). Van: Gianni Zanasi. Met: Valerio Mastandrea (Stefano) [Il Caimano], Guiseppe Battiston (Alberto Nardini) [Pane e Tulipani, A Casa Nostra], Caterina Murino (Nadine), Anita Caprioli (Michela Nardini). 105 min.

Nieuwe Films [Week van 11 tot 17 juni]

KINEPOLIS

In: The Happening
Out: Las Vegas 21, The Mist

M. Night Shyamalan, de regisseur die zijn internationale doorbraak kende met The Sixth Sense, heeft een nieuwe thriller klaarstaan in de gedaante van The Happening. Hierin tracht een familie een wereldwijde natuurcrisis te overleven die niet enkel de mensheid maar ook diens overlevingsinstinct bedreigt.
The Happening speelt op alle uren.

Verder kan je in Kinepolis deze week terecht voor Sex And The City, Hotel Op Stelten, Nim's Island, Over Her Dead Body, Street Kings, Iron Man, Horton, 3:10 To Yuma, What Happens In Vegas & Indiana Jones 4.


STUDIO FILMTHEATERS

In: /
Out: /

Deze week komen er geen nieuwe films in de Studios. Je kan er deze week wel nog steeds naar Sex And The City, Eldorado, Bienvenue Chez Les Ch'tis, Indiana Jones 4, Lemon Tree, Aanrijding In Moscou, Mongol en Il Y A Longtemps Que Je T'Aime.


CINEMA ZED

Morgen woensdag kan je in het kader van de Terrasfilms naar Tekkon Kinkreet. Dit is een Japanse animatiefilm over twee weesjongens die zich bijzonder thuisvoelen in de oude stad en dit gebied dan ook als hun speelterrein ervaren. Als een projectontwikkelaar zijn oog laat vallen op de oude stad om er een amusementspark van te maken, vrezen de weesjongens echter hun thuis kwijt te raken.

Vrijdagavond is het de beurt aan de Noorse film Reprise. Erik en Philip zijn hun hele leven al met mekaar bevriend. Beiden delen ze ook dezelfde droom: een bekend en gevierde noorse schrijver worden. Philip slaagt er uiteindelijk als eerste in om deze droom te verwezenlijken. Wanneer hij wordt uitgeroepen tot de allernieuwste literaire sensatie, weet de eerder timide Philip echter niet goed hoe hier mee om te gaan. Dit in combinatie met een tot obsessie verworden liefdesrelatie met zijn vriendin Kari, zorgt ervoor dat Philip geen letter meer op papier krijgt. Erik heeft ondertussen nog steeds de hoop niet opgegeven om schrijver te worden en blijft verderwerken aan wat zijn magnum opus dient te worden.

Maandag tenslotte kan je in het Stuk terecht voor de allereerste Indiana Jones-film. In Raiders Of The Lost Arc maakte de wereld voor de eerste maal kennis met deze professor-avonturier. De film was meteen een daverend succes, wat leidde tot een aantal sequels waarvan de vierde (Indiana Jones & The Kingdom Of The Crystal Skull) nu in de Leuvense filmzalen is te zien.

Review: Eldorado

“Comment ça se fait que tu connais les paroles de la Brabançonne, toi? Plus personne ne connaît ça!” Ik weet niet of Bouli Lanners de scène waaruit dit dialoogfragment afkomstig is, voor of na de 'erreur tragique' van Leterme heeft opgenomen. Met deze rake opmerking toont Lanners alleszins dat in dit eigenaardige land absurditeit en humor uitstekend hand in hand weten te gaan. In tijden van continue politieke staatscrisissen toont Eldorado dat de zoektocht naar zoiets als een belgitude misschien toch niet zo tevergeefs is als het lijkt. 'Surrealistisch' en 'licht absurd' zijn alvast termen die uitstekend in een dergelijk keurslijf van een belgitude zouden passen én bovendien alom aanwezig zijn in Eldorado. Daarom: Eldorado? C'est du belge!

Een eerste surreele situatie ontspint zich wanneer de struisgebouwde carrossier Yvan op een avond thuiskomt en merkt dat er een inbreker in huis zit. Yvan, met auto-uitlaat in de hand als wapen, vindt de dief terug onder zijn bed maar deinst terug wanneer Elie, de dief in kwestie, zegt over een mes te beschikken. Yvan besluit zich dan maar in een zetel naast zijn bed te posteren en de plek waar Elie zich verschuild houdt, wantrouwig in de gaten te houden. Wanneer de dag aanbreekt, blijken Elie en Yvan zich nog steeds in dezelfde patsstelling te bevinden. Plots poogt Elie echter te ontsnappen. Yvan steekt hier echt -letterlijk- een stokje voor door de uitlaat die hij nog steeds bij zich heeft, voor Elies voeten te gooien. Deze komt daarop zwaar ten val.

Het is op dit moment dat de oorspronkelijke relatie tussen dief en slachtoffer omslaat en dat een combinatie van empathie en medelijden, ten aanzien van de hulpeloze en ietwat achterlijke Elie, zich meester maakt van Yvan. Hij besluit Elie te helpen door hem in zijn Chevrolet naar diens ouders te brengen. Wat volgt is een magisch-realistische reis doorheen ingeslapen Waalse landschappen die deze twee individuen bij bizarre personages en in surreële situaties doet terechtkomen.

De titel van Eldorado lijkt eerder ironisch gekozen. Tussen de Waalse landschappen waarin Bouli Lanners zijn film laat afspelen is op het eerste zicht maar weinig goud en geluk te vinden. Het doet dan ook allemaal eerder denken aan het ingeslapen karakter dat de Amerikaanse Midwest zo fel kenmerkt. Het is in deze, op het eerste zicht troosteloze omgeving, dat Lanners zijn komische roadmovie laat afspelen.

Dergelijke desolaatheid laat hij daarbij afspiegelen op zijn tragikomische personages. Deze bevreemdende combinatie van tristesse en spitse dialooghumor tilt de personages op een hoger niveau en maakt facetten zichtbaar waarvan je vooraf nooit zou vermoeden dat ze deze zouden bezitten. Van Elie bijvoorbeeld heb je aan het begin van de film vooral een beeld van een ietwat simpele en meelijwekkende junkie. Op het moment dat Elie zijn ouders ontmoet, krijgt deze ook een emotioneel, en dus menselijk, gelaat.

Eldorado bewijst dat het niet geheel toevallig is dat dit land de bakermat van René Margritte is. Lanners' film toont zich met een resem narratief onverklaarbare wendingen een hedendaags exponent van het surrealisme en magisch realisme. De zelfverklaarde Jezus-figuur die in een kort proloogfragment de film voorafgaat en de hond die vanuit het niets op het dak van Yvans wagen stort: het zijn slechts twee voorbeelden van de eigenzinnige weg die deze film durft te nemen.

Haar eigenwijsheid durft Eldorado jammer genoeg hier en daar te doen wankelen. Zo komt de afloop van het verhaal wel erg onverwacht en laat je als kijker een beetje achter met een gevoel van onvoltooidheid. De abrupt opduikende eindgeneriek die daarop volgt, voelt aan als een abrupt en pijnlijk wakkerworden na een zeer mooie droom. Gelukkig heb je er op dat moment wel al 85 weerbarstige maar uiterst sympathieke filmminuten opzitten.

Quotering:

Eldorado. Van: Bouli Lanners. Met: Bouli Lanners, Fabrice Adde & Philippe Nahon. 85 min.