Voor liefhebbers van Ice Age 1 en 2 is niet moeilijk om de personages van deze beestenparade te onthouden.
Manny de mammoet en zijn vriendin Elly de mammoet zijn in deel drie in verwachting van hun eerste baby. Diego de sabeltandtijger, voelt zich als een vijfde wiel aan het wagen in dit gezinsgeluk en besluit als vrijgezel het echte avontuurlijke leven op te zoeken. Sid, de niet snuggere luiaard, voelt wel een nestdrang. Aangezien hij geen partner heeft, besluit hij dan maar even andermans eieren te stelen om ze uit te broeden. Algauw blijken zijn adoptiekinderen iets te bloeddorstig te zijn en op de kop toe komt hun biologische tyrannosaurus rex moeder haar kindjes terug opeisen. Dit tegen de wil van Sid. Dan maar de harde aanpak zal de biologische ma gedacht hebben en ontvoert hem.
Het vervolg van deze verhaallijn kan men wel raden. Manny, Elly, Diego, Crash en Eddy (de broertjes van Elly) bundelen noodgedwongen hun krachten weer samen om hun klunzige vriend te redden uit de klauwen van het beest. Het avontuur lonkt en spoedig kruisen oerwouden, Buck (de hyperactieve Indiana Jones van zijn soort) en een kolossaal wit monster hun pad. Ook de befaamde eekhoorn Scrat met zijn eikelcomplex lijkt wel de liefde van zijn leven gevonden te hebben.
Laten we eerlijk zijn : Ice Age 3 is niet meer dan een overbodige vervolgfilm (net als de meeste sequels). De grappen zijn uitgegrold, het scenario belachelijk voorspelbaar en de eekhoorn Scrat doet steeds meer afbreuk aan de charmes van de andere protagonisten. Toch is dit derde deel visueel spectaculairder door een geheel ander decor (oerwoud in plaats van ijs) en de acties van de helden zijn leuker in beeld gebracht. Een film op maat gemaakt voor de echte Ice-Age- fans.
Brussel Filmfestival 2009: Genova
Genova
De carrièrevan de filmmaker Michael Winterbottom verliep niet meteen rechtlijnig. De man in kwestie werd eerst monteur om het vervolgens te schoppen tot regisseur van documentaires en televisiefilms. Filmregisseur werd hij nadien met Butterfly Kiss, Jude (met Kate Winslet), In this World (Gouden Beer- Berlijn 2003), 9 songs (2005) en The Road to Guantanamo (Zilveren Beer- Berlijn 2006). In A mighty Heart strikte hij één van de werelds mooiste vrouwen Angelina Jolie. Zijn nieuwste film Genova werd nu al bekroond met de Prijs van Enscenering tijdens het laatste San Sebastian- festival.
Genova vertelt het verhaal over een diep bedroefde vader met twee rouwende dochters Mary en Kelly. Met de dood van hun moeder achter zich, reist vader Joe met zijn dochters naar het Italiaanse Genua om te doceren aan de universiteit. Zoals het een goede vader betaamt, probeert hij, weliswaar op een ietwat onhandige manier, zoveel mogelijk tijd door te brengen met zijn kinderen en er te zijn voor hen. Mary, de jongste van de twee, ziet zichzelf als de oorzaak van de dood van haar moeder en wentelt zich in schuldgevoelens. Die nemen buitenproportionele dimensies aan waardoor ze voortdurend haar dode moeder ziet, volgt en met haar praat. Het verbetert er ook niet echt op als haar lastige tienerzus Kelly het niet kan nalaten haar steeds de schuld te geven van hun moeders dood.
De relatie tussen de twee is ijzig en afstandelijk, hoezeer kleine zus ook poogt contact te maken. De vele wandelingen van de zusjes doorheen de kleine donkere steegjes (die als het ware symbool staan voor het doolhof in het leven) brengen ze niet dichterbij elkaar. Kelly moet niets van Mary hebben en verkiest de geneugten van de zon, het strand, de mooie jongens en het uitgaansleven.
Dan is er nog de vroegere vriendin van Joe, namelijk Barbara. Zij koestert stiekem gevoelens voor hem. Bovendien ontfermt ze zich over Mary, die duidelijk kampt met nachtmerries, huilbuien en visioenen. Doch op een dag loopt het mis. Mary loopt weg uit de kerk. Dit wordt het breekbare sleutelmoment waarop de onderlinge relaties veranderen.
Genova kan melodramatisch lijken op het eerste zicht, maar is het verre van. Deze film ontdoet zich van elke typische Amerikaanse melige dramatische vezel, waardoor deze a-typisch is. De film is krachtig in zijn eenvoud, vooral door de zwijgzaamheid, de schaarse conversaties, de amper uitgesproken diepere gevoelens van verdriet. Wat je ziet, is een koude oorlog tussen de zusjes; Kelly snauwt voortdurend haar zusje af,verstoot haar op een pijnlijke manier (emotioneel en letterlijk). Mary snakt naar troost, een knuffel en vooral naar vergeving van Kelly.
Daarnaast heersen er allerlei dualiteiten in de film. Deze is erg zomers getint : vrolijke muziek, heerlijke frisse kleuren, vakantiesfeerbeelden van het gezin aan het strand en de zon in Italië. Kelly die geregeld op een Vespa door de straten scheurt. Alles lijkt heerlijk wars van innerlijke leed. Het doet je als kijker watertanden om zelf je koffers te pakken, ware het niet dat de steeds terugkerende wandelingen van de zusjes de sfeer bederven. De wandelingen zijn uit de hand gefilmd waardoor het gevoel opgewekt wordt dat alles uit zijn evenwicht geraakt en de meisjes niet alleen verdwaald lijken in de straten maar ook in het leven. Die sfeer wordt nog eens extra benadrukt door de donkere wirwarsteegjes. De afstandelijke verhouding tussen de meisjes is sterk aanwezig. Het is mooi te zien hoe de drie gezinsleden het verlies verwerken. Vader Joe stort zich op de lessen en een studentje. Mary praat met haar dode moeder, krijgt huilbuien en Kelly (ver)zet haar zinnen op jongens en het uitgaansleven. Barbara probeert uit liefde voor Joe het gezin te lijmen, maar krijgt enkel de harten van de meisjes voor zich gewonnen.
Genova is een film zonder te veel zonder franjes. Puur en eerlijk. Al valt het wel zo nu en dan te betreuren dat deze realistische film in duigen valt door het tonen van de dode moeder, die als een geest levensecht met Mary praat of met haar wandelt. Of dit daadwerkelijk een bijdrage levert in deze film valt te bediscussiëren. Liever hadden we voor een keer geen magisch realisme.
De rol van vader Joe kreeg Colin Firth, die we al kennen uit Bridget Jones’ Diary, als de stuntelig romanticus Mark. De rol van het vaderschap staat hem wel. Toch gaat de eer voor een glansrijke acteerprestatie ditmaal veeleer naar Catherine Keener die Barbara vertolkt. Ze verdiende haar sporen reeds in karakterfilms als Into the Wild en Capote. Willa Holland (Kelly) en Perla Haney Jardine (Mary) namen de dochterrollen voor hun rekening.
De carrièrevan de filmmaker Michael Winterbottom verliep niet meteen rechtlijnig. De man in kwestie werd eerst monteur om het vervolgens te schoppen tot regisseur van documentaires en televisiefilms. Filmregisseur werd hij nadien met Butterfly Kiss, Jude (met Kate Winslet), In this World (Gouden Beer- Berlijn 2003), 9 songs (2005) en The Road to Guantanamo (Zilveren Beer- Berlijn 2006). In A mighty Heart strikte hij één van de werelds mooiste vrouwen Angelina Jolie. Zijn nieuwste film Genova werd nu al bekroond met de Prijs van Enscenering tijdens het laatste San Sebastian- festival.
Genova vertelt het verhaal over een diep bedroefde vader met twee rouwende dochters Mary en Kelly. Met de dood van hun moeder achter zich, reist vader Joe met zijn dochters naar het Italiaanse Genua om te doceren aan de universiteit. Zoals het een goede vader betaamt, probeert hij, weliswaar op een ietwat onhandige manier, zoveel mogelijk tijd door te brengen met zijn kinderen en er te zijn voor hen. Mary, de jongste van de twee, ziet zichzelf als de oorzaak van de dood van haar moeder en wentelt zich in schuldgevoelens. Die nemen buitenproportionele dimensies aan waardoor ze voortdurend haar dode moeder ziet, volgt en met haar praat. Het verbetert er ook niet echt op als haar lastige tienerzus Kelly het niet kan nalaten haar steeds de schuld te geven van hun moeders dood.
De relatie tussen de twee is ijzig en afstandelijk, hoezeer kleine zus ook poogt contact te maken. De vele wandelingen van de zusjes doorheen de kleine donkere steegjes (die als het ware symbool staan voor het doolhof in het leven) brengen ze niet dichterbij elkaar. Kelly moet niets van Mary hebben en verkiest de geneugten van de zon, het strand, de mooie jongens en het uitgaansleven.
Dan is er nog de vroegere vriendin van Joe, namelijk Barbara. Zij koestert stiekem gevoelens voor hem. Bovendien ontfermt ze zich over Mary, die duidelijk kampt met nachtmerries, huilbuien en visioenen. Doch op een dag loopt het mis. Mary loopt weg uit de kerk. Dit wordt het breekbare sleutelmoment waarop de onderlinge relaties veranderen.
Genova kan melodramatisch lijken op het eerste zicht, maar is het verre van. Deze film ontdoet zich van elke typische Amerikaanse melige dramatische vezel, waardoor deze a-typisch is. De film is krachtig in zijn eenvoud, vooral door de zwijgzaamheid, de schaarse conversaties, de amper uitgesproken diepere gevoelens van verdriet. Wat je ziet, is een koude oorlog tussen de zusjes; Kelly snauwt voortdurend haar zusje af,verstoot haar op een pijnlijke manier (emotioneel en letterlijk). Mary snakt naar troost, een knuffel en vooral naar vergeving van Kelly.
Daarnaast heersen er allerlei dualiteiten in de film. Deze is erg zomers getint : vrolijke muziek, heerlijke frisse kleuren, vakantiesfeerbeelden van het gezin aan het strand en de zon in Italië. Kelly die geregeld op een Vespa door de straten scheurt. Alles lijkt heerlijk wars van innerlijke leed. Het doet je als kijker watertanden om zelf je koffers te pakken, ware het niet dat de steeds terugkerende wandelingen van de zusjes de sfeer bederven. De wandelingen zijn uit de hand gefilmd waardoor het gevoel opgewekt wordt dat alles uit zijn evenwicht geraakt en de meisjes niet alleen verdwaald lijken in de straten maar ook in het leven. Die sfeer wordt nog eens extra benadrukt door de donkere wirwarsteegjes. De afstandelijke verhouding tussen de meisjes is sterk aanwezig. Het is mooi te zien hoe de drie gezinsleden het verlies verwerken. Vader Joe stort zich op de lessen en een studentje. Mary praat met haar dode moeder, krijgt huilbuien en Kelly (ver)zet haar zinnen op jongens en het uitgaansleven. Barbara probeert uit liefde voor Joe het gezin te lijmen, maar krijgt enkel de harten van de meisjes voor zich gewonnen.
Genova is een film zonder te veel zonder franjes. Puur en eerlijk. Al valt het wel zo nu en dan te betreuren dat deze realistische film in duigen valt door het tonen van de dode moeder, die als een geest levensecht met Mary praat of met haar wandelt. Of dit daadwerkelijk een bijdrage levert in deze film valt te bediscussiëren. Liever hadden we voor een keer geen magisch realisme.
De rol van vader Joe kreeg Colin Firth, die we al kennen uit Bridget Jones’ Diary, als de stuntelig romanticus Mark. De rol van het vaderschap staat hem wel. Toch gaat de eer voor een glansrijke acteerprestatie ditmaal veeleer naar Catherine Keener die Barbara vertolkt. Ze verdiende haar sporen reeds in karakterfilms als Into the Wild en Capote. Willa Holland (Kelly) en Perla Haney Jardine (Mary) namen de dochterrollen voor hun rekening.
Nieuwe Films [Week van 24 tot 30 juni]
KINEPOLIS
In: Transformers 2, Drag me to Hell, Het Geheim van Mega Mindy
Out: Star Trek, Monsters, Millennium
Drag Me To Hell is een nieuwe horrorfilm, over een ambitieuze jonge vrouw met een geweldige relatie en een goedbetaalde job bij een bank. Om haar baas te imponeren weigert ze op een dag de smeekbede van een oude vrouw om een lening aan te gaan, zonder te beseffen dat haar beslissing verstrekkende gevolgen zal hebben. De vrouw spreekt immers een vloek over haar uit, waarop haar leven in een ware hel verandert.
Transformers 2 is een film over robots die in auto’s, vliegtuigen of tanks kunnen veranderen en over de strijd tussen twee robotclans, de Decepticons en de Autobots. Klinkt als iets voor vijfjarige jongetjes, maar om de vaders te paaien hebben ze Megan Fox ook een rolletje gegeven.
En aan het begin van de vakantie wordt er duidelijk aan de kinderen gedacht, want er komt ook nieuwe Megamindy film uit: Het Geheim van Mega Mindy, die de eigenschappen van drag me to hell en transformers combineert, want sinds de komst van Mega Mindy is het leven van de boeven op Aarde een ware hel. Telkens wanneer de politie tekort schiet, verschijnt Mega Mindy en rekent ze de boeven in. De criminelen zijn deze situatie meer dan beu en smeden een plan. Een superheldinnenfilm voor de meisjes dus, en weer is er aan de vaders gedacht, dankzij het roze spandex pakje van de heldin.
Andere films bij Kinepolis de komende week zijn The Proposal, State of Play, Angels and Demons, The Hangover, Night at the Museum, Terminator Salvation en het magistrale 3D spektakel Coraline, waar we iedereen nog steeds naartoe willen sturen.
STUDIO FILMTHEATERS
In:/
Out:/
Bij de Studio Filmtheaters komen er deze week geen nieuwe films uit. Wel kan je daar nog steeds op alle uren naar de fijne Almodovarfilm Los Abrazos Rotos. Voor de rest spelen de studio’s Paniek in het dorp, Looking for Eric, Franzo di Ferragosto, Millennium, Soeur Sourire, Coco avant Chanel, Bolt, The Boy in the Striped Pajamas en Slumdog Millionnaire.
CINEMA ZED
De deuren van Cinema Zed zijn al een tijdje gesloten, maar op woensdag en vrijdag is het op het binnenplein van het stuk nog steeds verzamelen geblazen voor de terrasfilms, zo om half elf.
Morgen projecteren ze de Vlaamse filmparel Dirty Mind, mét een rappende Wim Helsen en explosief cinematografisch vuurwerk. Helsen speelt een stuntelige stuntman die zich na een verkeerde val ineens ontpopt tot womanizer en sexy tijdbom Tony T. Kijkplezier gegarandeerd!
Vrijdag zijn we bij de laatste terrasfilm aanbeland. Dan worden de Southpark vrienden ten tonele gevoerd in Imagination Land. Ze gaan op zoek naar een “Leprachaum”, een soort Ierse boself, maar op één of andere manier komen ze terecht in imagination land, waar creaturen rondlopen die aan de verbeelding des mensen zijn ontsproten, zoals de smurfen, Harry Potter, en dus ook de Leprachaum. Maar de FBI wil dit land om ingewikkelde redenen vernietigen met een atoombom en de redding ervan hangt af van een onwaarschijnlijke held: Butters.
In: Transformers 2, Drag me to Hell, Het Geheim van Mega Mindy
Out: Star Trek, Monsters, Millennium
Drag Me To Hell is een nieuwe horrorfilm, over een ambitieuze jonge vrouw met een geweldige relatie en een goedbetaalde job bij een bank. Om haar baas te imponeren weigert ze op een dag de smeekbede van een oude vrouw om een lening aan te gaan, zonder te beseffen dat haar beslissing verstrekkende gevolgen zal hebben. De vrouw spreekt immers een vloek over haar uit, waarop haar leven in een ware hel verandert.
Transformers 2 is een film over robots die in auto’s, vliegtuigen of tanks kunnen veranderen en over de strijd tussen twee robotclans, de Decepticons en de Autobots. Klinkt als iets voor vijfjarige jongetjes, maar om de vaders te paaien hebben ze Megan Fox ook een rolletje gegeven.
En aan het begin van de vakantie wordt er duidelijk aan de kinderen gedacht, want er komt ook nieuwe Megamindy film uit: Het Geheim van Mega Mindy, die de eigenschappen van drag me to hell en transformers combineert, want sinds de komst van Mega Mindy is het leven van de boeven op Aarde een ware hel. Telkens wanneer de politie tekort schiet, verschijnt Mega Mindy en rekent ze de boeven in. De criminelen zijn deze situatie meer dan beu en smeden een plan. Een superheldinnenfilm voor de meisjes dus, en weer is er aan de vaders gedacht, dankzij het roze spandex pakje van de heldin.
Andere films bij Kinepolis de komende week zijn The Proposal, State of Play, Angels and Demons, The Hangover, Night at the Museum, Terminator Salvation en het magistrale 3D spektakel Coraline, waar we iedereen nog steeds naartoe willen sturen.
STUDIO FILMTHEATERS
In:/
Out:/
Bij de Studio Filmtheaters komen er deze week geen nieuwe films uit. Wel kan je daar nog steeds op alle uren naar de fijne Almodovarfilm Los Abrazos Rotos. Voor de rest spelen de studio’s Paniek in het dorp, Looking for Eric, Franzo di Ferragosto, Millennium, Soeur Sourire, Coco avant Chanel, Bolt, The Boy in the Striped Pajamas en Slumdog Millionnaire.
CINEMA ZED
De deuren van Cinema Zed zijn al een tijdje gesloten, maar op woensdag en vrijdag is het op het binnenplein van het stuk nog steeds verzamelen geblazen voor de terrasfilms, zo om half elf.
Morgen projecteren ze de Vlaamse filmparel Dirty Mind, mét een rappende Wim Helsen en explosief cinematografisch vuurwerk. Helsen speelt een stuntelige stuntman die zich na een verkeerde val ineens ontpopt tot womanizer en sexy tijdbom Tony T. Kijkplezier gegarandeerd!
Vrijdag zijn we bij de laatste terrasfilm aanbeland. Dan worden de Southpark vrienden ten tonele gevoerd in Imagination Land. Ze gaan op zoek naar een “Leprachaum”, een soort Ierse boself, maar op één of andere manier komen ze terecht in imagination land, waar creaturen rondlopen die aan de verbeelding des mensen zijn ontsproten, zoals de smurfen, Harry Potter, en dus ook de Leprachaum. Maar de FBI wil dit land om ingewikkelde redenen vernietigen met een atoombom en de redding ervan hangt af van een onwaarschijnlijke held: Butters.
Nieuwe Films [Week van 10 tot 16 juni]
KINEPOLIS
In: Coraline, The Hangover (avant-première)
Uit: /
Kinepolis zet Coraline op het programma. Coraline is het hoofdpoppetje uit een nieuw sprookje van Henry Selinck, en die kennen we nog van de verfilmingen James and the Giant Peach en The Nightmare before Christmas. Coraline – en dus niet Caroline – is een meisje dat via een handig deurtje een parallelle wereld ontdekt die stukken interessanter is dan het gewone leven. Deze poppenanimatiefilm wordt in 3D vertoond; de Nederlandstalige versie speelt in de namiddag, de originele speelt ’s avonds, vanaf morgen dus in Kinepolis Leuven.
In avant-première wordt bovendien The Hangover vertoond. The Hangover is een studentikoos filmpje over een uit de hand gelopen vrijgezellenavond; de rest kan u zelf wel verzinnen. Deze nieuwe komedie van de regisseur van Starsky & Hutch speelt vrijdag, zaterdag en zondag om half 11 in Kinepolis Leuven.
STUDIO FILMTHEATERS
In: Looking for Eric, Pranzo di Ferragosto
Uit: The Reader, Frozen River, The Chaser
In de plaats van The Reader, Frozen River en The Chaser komen deze week onder meer Pranzo di Ferragosto, die twee weken geleden al in de sneak te zien was. Pranzo di Ferragosto is een kleine, goedaardige Italiaanse gniffelkomedie over een man van middelbare leeftijd die voor een zware uitdaging staat: een weekend lang krijgt hij vier bejaarde vrouwen onder zijn hoede, die nood hebben aan een slaapplaats, eten, en bovenal veel aandacht.
De tweede nieuwe is Looking for Eric van Ken Loach. The Wind that Shakes the Barley, zijn vorige film, kreeg nog de Gouden Palm in Cannes; deze nieuwe moet zich tevredenstellen met de prijs van de Oecumenische jury. De opzet is dan ook wat kleiner: geen historisch drama, maar een kleine tragikomedie over een postbode en zijn adoratie voor voetballer Eric Cantona. Straks bespreken we deze Looking for Eric.
Pranzo di Ferragosto is vanaf morgen elke avond om 8 uur te bekijken in de Studio’s; Looking for Eric speelt vanavond al in avant-première om 8 uur en vanaf morgen op de beide avondvoorstellingen.
CINEMA ZED
Cinema Zed heeft zijn deuren gesloten voor de zomer, maar neemt zoals elk jaar een maand lang afscheid op het terras: nog tot 26 juni kan u elke maandag, woensdag en vrijdag gratis naar een terrasfilm kijken, op één van de twee grote schermen op het binnenplein van het Stuk.
Morgen woensdag is het de beurt aan Once, een kleine maar mooie en onderschatte film van vorig jaar. Met de zanger van The Frames, die in deze liefdesfilm een straatmuzikant speelt die valt voor een eenvoudig meisje uit Oost-Europa.
Elk jaar zit er ook wel een klassieker tussen: dit jaar is dat Taxi Driver van Martin Scorsese, en mét Robert DeNiro, Harvey Keitel en Jodie Foster, toen nog een tiener. Die is voor vrijdag.
En maandag kan u naar Gangster Stories, geen film maar een compilatie van zes hilarische kortfilms in de amateuristische-misdaadsfeer.
Alle films beginnen bij zonsondergang, dat is dus rond half 11 ’s avonds, maar wie de beste plaatsen wil hebben kan best ruim op tijd komen.
In: Coraline, The Hangover (avant-première)
Uit: /
Kinepolis zet Coraline op het programma. Coraline is het hoofdpoppetje uit een nieuw sprookje van Henry Selinck, en die kennen we nog van de verfilmingen James and the Giant Peach en The Nightmare before Christmas. Coraline – en dus niet Caroline – is een meisje dat via een handig deurtje een parallelle wereld ontdekt die stukken interessanter is dan het gewone leven. Deze poppenanimatiefilm wordt in 3D vertoond; de Nederlandstalige versie speelt in de namiddag, de originele speelt ’s avonds, vanaf morgen dus in Kinepolis Leuven.
In avant-première wordt bovendien The Hangover vertoond. The Hangover is een studentikoos filmpje over een uit de hand gelopen vrijgezellenavond; de rest kan u zelf wel verzinnen. Deze nieuwe komedie van de regisseur van Starsky & Hutch speelt vrijdag, zaterdag en zondag om half 11 in Kinepolis Leuven.
STUDIO FILMTHEATERS
In: Looking for Eric, Pranzo di Ferragosto
Uit: The Reader, Frozen River, The Chaser
In de plaats van The Reader, Frozen River en The Chaser komen deze week onder meer Pranzo di Ferragosto, die twee weken geleden al in de sneak te zien was. Pranzo di Ferragosto is een kleine, goedaardige Italiaanse gniffelkomedie over een man van middelbare leeftijd die voor een zware uitdaging staat: een weekend lang krijgt hij vier bejaarde vrouwen onder zijn hoede, die nood hebben aan een slaapplaats, eten, en bovenal veel aandacht.
De tweede nieuwe is Looking for Eric van Ken Loach. The Wind that Shakes the Barley, zijn vorige film, kreeg nog de Gouden Palm in Cannes; deze nieuwe moet zich tevredenstellen met de prijs van de Oecumenische jury. De opzet is dan ook wat kleiner: geen historisch drama, maar een kleine tragikomedie over een postbode en zijn adoratie voor voetballer Eric Cantona. Straks bespreken we deze Looking for Eric.
Pranzo di Ferragosto is vanaf morgen elke avond om 8 uur te bekijken in de Studio’s; Looking for Eric speelt vanavond al in avant-première om 8 uur en vanaf morgen op de beide avondvoorstellingen.
CINEMA ZED
Cinema Zed heeft zijn deuren gesloten voor de zomer, maar neemt zoals elk jaar een maand lang afscheid op het terras: nog tot 26 juni kan u elke maandag, woensdag en vrijdag gratis naar een terrasfilm kijken, op één van de twee grote schermen op het binnenplein van het Stuk.
Morgen woensdag is het de beurt aan Once, een kleine maar mooie en onderschatte film van vorig jaar. Met de zanger van The Frames, die in deze liefdesfilm een straatmuzikant speelt die valt voor een eenvoudig meisje uit Oost-Europa.
Elk jaar zit er ook wel een klassieker tussen: dit jaar is dat Taxi Driver van Martin Scorsese, en mét Robert DeNiro, Harvey Keitel en Jodie Foster, toen nog een tiener. Die is voor vrijdag.
En maandag kan u naar Gangster Stories, geen film maar een compilatie van zes hilarische kortfilms in de amateuristische-misdaadsfeer.
Alle films beginnen bij zonsondergang, dat is dus rond half 11 ’s avonds, maar wie de beste plaatsen wil hebben kan best ruim op tijd komen.
Nieuwe Films [Week van 2 tot 8 juni]
KINEPOLIS
In: Sunshine Cleaning, Terminator Salvation
Out: He’s Just Not That
In Sunshine Cleaning zit een alleenstaande moeder financieel aan de grond. Om haar zoontje naar een goede school te brengen, heeft ze dringend geld nodig. Daarom begint ze samen met haar onbetrouwbare zus een bedrijf. Ze specialiseren zich in de chemische reiniging en het schoonmaken van misdaadlocaties. Al gauw raken de twee zussen verstrengeld in een hoop komische situaties. Sunshine Cleaning speelt om acht uur en half elf.
Een nieuwe aflevering in de Terminator-reeks, maar dan wel zonder Governator Arnold Schwarzenegger. In Terminator Salvation wordt hij vervangen door Batman-reïncarnatie Christan Bale. Verder verandert er weinig aan de formule: denk een post-apocalyptische wereld, een hoop futuristische hocus pocus en dito explosies en gewelddadige confrontaties. Terminator Salvation draait op alle uren.
STUDIO FILMTHEATERS
In: The Chaser, Het Kleine Spookje Laban, Looking For Eric (AP)
Out: /
In de Zuid-Koreaanse film The Chaser is de voormalige detective Jung-ho een pooier geworden. Elke avond krijgt hij telefoontjes van anonieme klanten naar wie hij zijn meisjes stuurt. Wanneer enkele van zijn meisjes na een opdracht niet meer terugkeren, besluit Jung-Ho de draad van zijn oude beroep opnieuw op te nemen. Hij ontdekt al gauw dat de meisjes allemaal dezelfde klant hebben ontmoet alvorens te verdwijnen. Vastbesloten zijn meisjes leven terug te vinden, gaat op jacht naar de dader.
Het Kleine Spookje Laban is een compilatie van zes kortfilms met het schattige spookje Laban in de hoofdrol. Deze Zweedse animatiefilm is ideaal voer voor de allerkleinste kijkers en ouders die het niet zo op Plop, Bumba en Piet Piraat hebben begrepen.
CINEMA ZED
Het reguliere seizoen van Cinema Zed zit er ondertussen bijna op. Vanavond opent de cinemazaal van Zed een laatste maal de deuren voor de Franse komedie Odette Toulemonde en het ontroerende Cherry Blossoms. Vanaf komende vrijdag tot en met 26 juni kan je naar goede gewoonte wel nog elke maandag, woensdag en vrijdag in het STUK terecht voor een terrasfilm.
De eerste terrasfilm van het jaar is Jamon Jamon. Deze film draait rond Sylvia en José Luis, twee dolverliefde twintigers. Wanneer blijkt dat Sylvia zwanger is, maken ze plannen om te trouwen. Dat ziet de moeder van José Luis niet zitten: ze huurt dan ook een stoere en knappe hespenverkoper in om Sylvia te verleiden. Haar opzet mislukt echter, omdat ze zelf bezwijkt voor zijn charmes.
Op maandag kan je dan weer naar The Mist. In The Mist worden kunstenaar David Drayton en zijn familie op een nacht opgeschrikt door een verschrikkelijke storm. De volgende morgen hangt er een dikke mist over het rustige dorpje waar ze wonen. Ze besteden er weinig aandacht aan, totdat ze te horen krijgen dat er zich iets schuilhoudt in de mist. Daarop breekt er paniek uit in het dorp en wordt de plaatselijke beschaving op de proef gesteld.
Nieuwe Films [Week van 13 tot 19 mei]
KINEPOLIS
In: Angels & Demons, Jonas Brothers, Observe and Report
Uit: The Boat that Rocked, Monsters
Drie nieuwe films komen er deze week uit in Kinepolis Leuven, en dat betekent dat er ook enkele films verdwijnen: de kinderfilm Monsters na ettelijke weken, net zoals The Boat that Rocked, de film over piratenzenders, die het maar één weekje uithield.
In de plaats komt onder meer Angels & Demons. Angels & Demons is de nieuwe van Ron Howard, regisseur van Frost/Nixon en A Beautiful Mind, maar toch ook vooral van The Da Vinci Code, die helemaal in de lijn ligt van zijn nieuwste film. Opnieuw gaat het personage van Tom Hanks op zoek naar allerlei religieuze en minder religieus verantwoorde aanwijzingen; deze keer is hij een geheim genootschap op het spoor dat het gemunt heeft op het Vaticaan en zijn bewoners. Angels & Demons is opnieuw gebaseerd op een boek van Dan Brown – maar dat had u al begrepen.
Observe and Report neemt zichzelf wat minder serieus. Het is de nieuwste komedie van het jonge clubje rond Seth Rogen, dat het uitgemolken genre van de high school-komedies nieuw leven inblies met Superbad en Knocked Up. Seth Rogen speelt een overijverige bewakingsagent die vastbesloten is een exhibitionist te stoppen vooraleer de politie daarin slaagt.
De derde en laatste nieuwe is een concertfilm in 3D van the Jonas Brothers. Niet dat we twijfelen aan de muzikale kennis van de Scorpio-luisteraar, maar voor de volledigheid zeggen we toch maar dat het om een Amerikaanse popgroep gaat, bestaande uit de jonge fotogenieke broertjes Kevin, Joe en Nick, en dat ze al in Vorst Nationaal gespeeld hebben, weliswaar als voorprogramma van Avril Lavigne.
The Jonas Brothers speelt om begrijpelijke redenen enkel in de namiddag; Angels & Demons en Observe and Report spelen vanaf morgen op alle uren in Kinepolis Leuven.
Verders spelen daar nog onder meer de nieuwe Star Trek-film en Soeur Sourire.
STUDIO FILMTHEATERS
In: /
Uit: The Fall
In de programmatie van de Studio’s is er zeer weinig beweging deze week: de sprookjesachtige kinderfilm The Fall verdwijnt uit de zalen, maar in ruil wordt het masochistische liefdessprookje De SM-rechter opnieuw volop gedraaid, na een eerste carrière in Kinepolis. Het gaat trouwens niet slecht met De SM-rechter: al meer dan 100.000 bezoekers gingen naar deze verfilming kijken.
En op donderdagavond om half 11 kan u weer naar een nieuwe sneak preview in de Studio’s, voor de democratische prijs van 4 euro.
CINEMA ZED
In Cinema Zed is de opvallendste film deze week Bienvenue chez les Ch’tis, een recente film in de ambachtelijke traditie van de grand guignol, en ondertussen de populairste Franse film aller tijden.
Van vorig jaar is Caos Calmo, een drama over een man die, geconfronteerd met de dunne scheidingslijn tussen leven en dood, besluit om de rest van zijn dagen uitsluitend aan zijn dochtertje te wijden. Nanni Moretti, bekend van La Stanza del Figlio, speelt de hoofdrol: zo weet u meteen wat u kan verwachten.
Als tegengewicht voor de Franse ongein en het Italiaanse melodrama heeft Cinema Zed de nieuwste film van John Woo in de aanbieding, voor het eerst op groot scherm in Leuven. Red Cliff is een groots opgezet oorlogsepos dat een stukje Chinese geschiedenis en mythologie aanschouwelijk in kaart brengt. Opnieuw knap verfilmde oosterse cinema dus, die de vederlichte Hollywood-uitstapjes moet doen vergeten.
De klassieker van deze week is Out of the Past: een film noir uit de jaren veertig van Jacques Tourneur met onder andere Kirk Douglas.
En de snelle beslissers kunnen morgen woensdag naar Le Mozart des Pickpockets, een charmant en eigenwijs Frans filmpje dat al te zien was op het Kortfilmfestival vorig jaar. Twee klungelige zakkenrollers ontmoeten een Roemeens jongetje dat hen maar blijft achtervolgen, en ze besluiten hem dan maar in te wijden in de wereld van het zakkenrollen. Naast deze driesterrenkortfilm bestaat de compilatie nog uit drie andere kortfilms, waaronder Valériane va en ville, een origineel liefdesfilmpje met eenzelfde terechte passage op het Kortfilmfestival.
In: Angels & Demons, Jonas Brothers, Observe and Report
Uit: The Boat that Rocked, Monsters
Drie nieuwe films komen er deze week uit in Kinepolis Leuven, en dat betekent dat er ook enkele films verdwijnen: de kinderfilm Monsters na ettelijke weken, net zoals The Boat that Rocked, de film over piratenzenders, die het maar één weekje uithield.
In de plaats komt onder meer Angels & Demons. Angels & Demons is de nieuwe van Ron Howard, regisseur van Frost/Nixon en A Beautiful Mind, maar toch ook vooral van The Da Vinci Code, die helemaal in de lijn ligt van zijn nieuwste film. Opnieuw gaat het personage van Tom Hanks op zoek naar allerlei religieuze en minder religieus verantwoorde aanwijzingen; deze keer is hij een geheim genootschap op het spoor dat het gemunt heeft op het Vaticaan en zijn bewoners. Angels & Demons is opnieuw gebaseerd op een boek van Dan Brown – maar dat had u al begrepen.
Observe and Report neemt zichzelf wat minder serieus. Het is de nieuwste komedie van het jonge clubje rond Seth Rogen, dat het uitgemolken genre van de high school-komedies nieuw leven inblies met Superbad en Knocked Up. Seth Rogen speelt een overijverige bewakingsagent die vastbesloten is een exhibitionist te stoppen vooraleer de politie daarin slaagt.
De derde en laatste nieuwe is een concertfilm in 3D van the Jonas Brothers. Niet dat we twijfelen aan de muzikale kennis van de Scorpio-luisteraar, maar voor de volledigheid zeggen we toch maar dat het om een Amerikaanse popgroep gaat, bestaande uit de jonge fotogenieke broertjes Kevin, Joe en Nick, en dat ze al in Vorst Nationaal gespeeld hebben, weliswaar als voorprogramma van Avril Lavigne.
The Jonas Brothers speelt om begrijpelijke redenen enkel in de namiddag; Angels & Demons en Observe and Report spelen vanaf morgen op alle uren in Kinepolis Leuven.
Verders spelen daar nog onder meer de nieuwe Star Trek-film en Soeur Sourire.
STUDIO FILMTHEATERS
In: /
Uit: The Fall
In de programmatie van de Studio’s is er zeer weinig beweging deze week: de sprookjesachtige kinderfilm The Fall verdwijnt uit de zalen, maar in ruil wordt het masochistische liefdessprookje De SM-rechter opnieuw volop gedraaid, na een eerste carrière in Kinepolis. Het gaat trouwens niet slecht met De SM-rechter: al meer dan 100.000 bezoekers gingen naar deze verfilming kijken.
En op donderdagavond om half 11 kan u weer naar een nieuwe sneak preview in de Studio’s, voor de democratische prijs van 4 euro.
CINEMA ZED
In Cinema Zed is de opvallendste film deze week Bienvenue chez les Ch’tis, een recente film in de ambachtelijke traditie van de grand guignol, en ondertussen de populairste Franse film aller tijden.
Van vorig jaar is Caos Calmo, een drama over een man die, geconfronteerd met de dunne scheidingslijn tussen leven en dood, besluit om de rest van zijn dagen uitsluitend aan zijn dochtertje te wijden. Nanni Moretti, bekend van La Stanza del Figlio, speelt de hoofdrol: zo weet u meteen wat u kan verwachten.
Als tegengewicht voor de Franse ongein en het Italiaanse melodrama heeft Cinema Zed de nieuwste film van John Woo in de aanbieding, voor het eerst op groot scherm in Leuven. Red Cliff is een groots opgezet oorlogsepos dat een stukje Chinese geschiedenis en mythologie aanschouwelijk in kaart brengt. Opnieuw knap verfilmde oosterse cinema dus, die de vederlichte Hollywood-uitstapjes moet doen vergeten.
De klassieker van deze week is Out of the Past: een film noir uit de jaren veertig van Jacques Tourneur met onder andere Kirk Douglas.
En de snelle beslissers kunnen morgen woensdag naar Le Mozart des Pickpockets, een charmant en eigenwijs Frans filmpje dat al te zien was op het Kortfilmfestival vorig jaar. Twee klungelige zakkenrollers ontmoeten een Roemeens jongetje dat hen maar blijft achtervolgen, en ze besluiten hem dan maar in te wijden in de wereld van het zakkenrollen. Naast deze driesterrenkortfilm bestaat de compilatie nog uit drie andere kortfilms, waaronder Valériane va en ville, een origineel liefdesfilmpje met eenzelfde terechte passage op het Kortfilmfestival.
Docville: Necrobusiness
Necrobusiness : Lijken en business as usual
Ter verduidelijking : Necrofielen zullen nu de oren spitsen, al moeten we die helaas de laan uitsturen. Wie dacht dat er in Necrobusiness veel lijken uit de kasten zouden vallen, komt zwaar bedrogen uit. In de verste verte geen dode te bespeuren, wel een heel filmische rechtszaak. Deze documentaire handelt over een stelletje malafide gozers die niet vies zijn van lijkenpikkerij. Begrafenisondernemers horen niet alleen de doodsklok luiden maar blijkbaar ook het gerinkel van de kassa. Zoveel mogelijk doden binnenrijven is de boodschap.
In het katholieke Polen sloten enkele obscure figuren een duivels pact en merkwaardig genoeg steeg het aantal sterfgevallen. Toeval ? De onderzoeksjournaliste Monika Sieradzka rook alvast onraad. Als enige vrouw kronkelt ze zich met haar zachtheid , geduld en charmes rond de wantrouwige begrafenisondernemers. Ze volgt de rechtszaak tot het einde. De slotconclusie van de documentaire is dat sommigen veroordeeld werden, anderen bleven ongestraft achter. Eenzaam aan de top. Zo gaat dat. Voor de ene loont misdaad niet, voor de andere wel.
De journaliste Sieradzka ondervraagt geregeld haar ‘misdadigers’ en gaat bij hen op thuisbezoek. Necrobusiness verloopt schoorvoetend, als een grauwe kabbelend beekje . De beelden zijn mistroostig grauw ingekleurd, weinig gevarieerd wat noch echt hoogte- noch dieptepunten oplevert. Inhoudelijk drijft de film aan de oppervlakte. Enkel de Balkanmuziek fleurt de grauwe sfeer wat op. Toch al bij al een mooie eerbetoon aan de doden van de filmmaker Frederik von Krusenstjerna .
Ter verduidelijking : Necrofielen zullen nu de oren spitsen, al moeten we die helaas de laan uitsturen. Wie dacht dat er in Necrobusiness veel lijken uit de kasten zouden vallen, komt zwaar bedrogen uit. In de verste verte geen dode te bespeuren, wel een heel filmische rechtszaak. Deze documentaire handelt over een stelletje malafide gozers die niet vies zijn van lijkenpikkerij. Begrafenisondernemers horen niet alleen de doodsklok luiden maar blijkbaar ook het gerinkel van de kassa. Zoveel mogelijk doden binnenrijven is de boodschap.
In het katholieke Polen sloten enkele obscure figuren een duivels pact en merkwaardig genoeg steeg het aantal sterfgevallen. Toeval ? De onderzoeksjournaliste Monika Sieradzka rook alvast onraad. Als enige vrouw kronkelt ze zich met haar zachtheid , geduld en charmes rond de wantrouwige begrafenisondernemers. Ze volgt de rechtszaak tot het einde. De slotconclusie van de documentaire is dat sommigen veroordeeld werden, anderen bleven ongestraft achter. Eenzaam aan de top. Zo gaat dat. Voor de ene loont misdaad niet, voor de andere wel.
De journaliste Sieradzka ondervraagt geregeld haar ‘misdadigers’ en gaat bij hen op thuisbezoek. Necrobusiness verloopt schoorvoetend, als een grauwe kabbelend beekje . De beelden zijn mistroostig grauw ingekleurd, weinig gevarieerd wat noch echt hoogte- noch dieptepunten oplevert. Inhoudelijk drijft de film aan de oppervlakte. Enkel de Balkanmuziek fleurt de grauwe sfeer wat op. Toch al bij al een mooie eerbetoon aan de doden van de filmmaker Frederik von Krusenstjerna .
Docville: The last days of Shishmaref
The last days of Shishmaref : Het dorp dat zijn bloedsporen nalaat
De kans dat u ooit van het dorpje Shishmaref hebt gehoord, is waarschijnlijk klein. De kans dat u de bewoners ervan ooit gaat bezoeken is wellicht onbestaand. Of u zou zich moeten haasten om binnen dit en tien jaar het meest verlaten en geïsoleerde dorpje in de verste uithoek van Alaska- met slechts 500 inwoners - alsnog te bewonderen. Door het decadente leven van de overige bevolking in de rest van de wereld (het is weer de schuld van de Europeanen en de Amerikanen ) swingen milieurampen, en broeikaseffecten de pan uit. Dat milieuonvriendelijk gedrag van de Westerling laat zich duidelijk overal voelen. Ook in Shishmaref. De dorpsbewoners moeten noodgedwongen meermaals hun huisjes verplaatsen omwille van de smeltende sneeuw waardoor hun huisjes grondig verzakken.
Ondanks de waarschuwingen van Al Gore (die enkele keren op de tv figureerde) voor de desastreuze gevolgen van de milieuverontreiniging, bekommert de overheid zich klaarblijkelijk niet om het lot van deze inwoners. De inboorlingen moeten dus zelf het heft in eigen handen nemen. Verhuizen naar een nieuwe plek op de aardbol lijkt nog de enige uitweg. Reden genoeg om met dit verhaal naar buiten te komen dacht documentairemaker Jan Louter.
Doch de bewoners ( afstammelingen van de Eskimo’s) klampen zich vast aan hun thuishaven. Dat is niet verwonderlijk als je weet dat ze in deze woeste witte no man’ s land al generaties lang in harmonie leven met de natuur. Het jagen op, villen en eten van elanden, zeehonden of walvissen slorpt het grootste deel op van hun tijd. Verder vullen ze hun agenda in met dagelijkse verre ritjes met de slee, op zoek naar ijsblokken om het dorp van water te voorzien of nemen ze een stomend bad in de jachthut.
Het hoeft geen verbazing te wekken dat The last days of Shishmaref ademt rust en stilte uit. Daarnaast merk je natuurpracht en witte tapijten, besmeurd met bloedsporen van gevilde dieren, op. Als dierenliefhebber is het even slikken bij de expliciete jachttaferelen. Voorts komen enkele bewoners aan bod om hun trieste lot uit te doeken te doen voor de rest van de wereld. Voor ons, de kijker.
Deze documentaire is gedrenkt in een nostalgische romantische sfeer (vooral door toedoen van het prachtige landschap) maar verliest niet het gevoel van registratie of observatie. De camera volgt enkele geïnterviewden tijdens hun jacht of tijdens familiediners. Dat er geen enkele interventie van de camera, de interviewer of voice- over is, geeft enkel nog meer kracht aan de sporadische gesprekken of stiltes van de inwoners.
Toch is het opvallend dat het vooral de oudere inwoners hun relaas vertellen. Geen enkele jongere heeft zijn zeg gedaan. Integendeel. Op een subtiele manier laat de documentairemaker de subjectiviteit voelen. De beelden van de jongeren zijn niet bepaald flatterend. Ze ogen te lui en te modern in het primitieve landschapswezen. Luide hiphopmuziek galmt uit hun stereo-installatie, hun blikken zijn voortdurend gefocust op de televisie, hun ogen snakken naar het Moderne Westen dat omringd is door Ipods, Mcdonalds. Of ze verlangen naar een gewoon normaal leven. Een leven waar je niet voortdurend moet jagen, villen, ijsblokken kappen of telkens je huis moet verplaatsen om maar niet weg te zinken. Het zijn enkel de ouderen die het noeste arbeid verrichten. Het zijn ook de ouderen die willen blijven. Het zal allicht een bewuste beeldindeling van de generatiesplitsing geweest zijn van de regisseur. Al blijft het erg jammer dat de jongeren ook niet hun frustraties, dromen en verlangens kwijt mochten/wilden aan het grote publiek. Want het zijn tenslotte zij die het voortbestaan van Shishmaref zullen bepalen.
De kans dat u ooit van het dorpje Shishmaref hebt gehoord, is waarschijnlijk klein. De kans dat u de bewoners ervan ooit gaat bezoeken is wellicht onbestaand. Of u zou zich moeten haasten om binnen dit en tien jaar het meest verlaten en geïsoleerde dorpje in de verste uithoek van Alaska- met slechts 500 inwoners - alsnog te bewonderen. Door het decadente leven van de overige bevolking in de rest van de wereld (het is weer de schuld van de Europeanen en de Amerikanen ) swingen milieurampen, en broeikaseffecten de pan uit. Dat milieuonvriendelijk gedrag van de Westerling laat zich duidelijk overal voelen. Ook in Shishmaref. De dorpsbewoners moeten noodgedwongen meermaals hun huisjes verplaatsen omwille van de smeltende sneeuw waardoor hun huisjes grondig verzakken.
Ondanks de waarschuwingen van Al Gore (die enkele keren op de tv figureerde) voor de desastreuze gevolgen van de milieuverontreiniging, bekommert de overheid zich klaarblijkelijk niet om het lot van deze inwoners. De inboorlingen moeten dus zelf het heft in eigen handen nemen. Verhuizen naar een nieuwe plek op de aardbol lijkt nog de enige uitweg. Reden genoeg om met dit verhaal naar buiten te komen dacht documentairemaker Jan Louter.
Doch de bewoners ( afstammelingen van de Eskimo’s) klampen zich vast aan hun thuishaven. Dat is niet verwonderlijk als je weet dat ze in deze woeste witte no man’ s land al generaties lang in harmonie leven met de natuur. Het jagen op, villen en eten van elanden, zeehonden of walvissen slorpt het grootste deel op van hun tijd. Verder vullen ze hun agenda in met dagelijkse verre ritjes met de slee, op zoek naar ijsblokken om het dorp van water te voorzien of nemen ze een stomend bad in de jachthut.
Het hoeft geen verbazing te wekken dat The last days of Shishmaref ademt rust en stilte uit. Daarnaast merk je natuurpracht en witte tapijten, besmeurd met bloedsporen van gevilde dieren, op. Als dierenliefhebber is het even slikken bij de expliciete jachttaferelen. Voorts komen enkele bewoners aan bod om hun trieste lot uit te doeken te doen voor de rest van de wereld. Voor ons, de kijker.
Deze documentaire is gedrenkt in een nostalgische romantische sfeer (vooral door toedoen van het prachtige landschap) maar verliest niet het gevoel van registratie of observatie. De camera volgt enkele geïnterviewden tijdens hun jacht of tijdens familiediners. Dat er geen enkele interventie van de camera, de interviewer of voice- over is, geeft enkel nog meer kracht aan de sporadische gesprekken of stiltes van de inwoners.
Toch is het opvallend dat het vooral de oudere inwoners hun relaas vertellen. Geen enkele jongere heeft zijn zeg gedaan. Integendeel. Op een subtiele manier laat de documentairemaker de subjectiviteit voelen. De beelden van de jongeren zijn niet bepaald flatterend. Ze ogen te lui en te modern in het primitieve landschapswezen. Luide hiphopmuziek galmt uit hun stereo-installatie, hun blikken zijn voortdurend gefocust op de televisie, hun ogen snakken naar het Moderne Westen dat omringd is door Ipods, Mcdonalds. Of ze verlangen naar een gewoon normaal leven. Een leven waar je niet voortdurend moet jagen, villen, ijsblokken kappen of telkens je huis moet verplaatsen om maar niet weg te zinken. Het zijn enkel de ouderen die het noeste arbeid verrichten. Het zijn ook de ouderen die willen blijven. Het zal allicht een bewuste beeldindeling van de generatiesplitsing geweest zijn van de regisseur. Al blijft het erg jammer dat de jongeren ook niet hun frustraties, dromen en verlangens kwijt mochten/wilden aan het grote publiek. Want het zijn tenslotte zij die het voortbestaan van Shishmaref zullen bepalen.
Docville: Religulous
Religulous: lachen met God en aanverwanten
De naam Bill Maher klinkt niet meteen ronkend in de meeste oren, toch is hij allesbehalve een obscure figuur. Als een Amerikaanse komiek, acteur, schrijver, producent, host van het programma Politically Incorrect en presentator van Real Time with Bill Maher, heeft hij allang zijn sporen verdiend. Nu mag hij zijn bekendheid, over de Europese grenzen heen, laten uitdijen tot op het Docville-festival.
Religulous moet de zoektocht naar de diverse godsdienstbelevingen en uitingen in kaart brengen. Van een stand-up comedian kunnen we niet anders verwachten dat dit op een bijna hilarische wijze in beeld gebracht wordt. Het mag dan ook niet verwonderlijk zijn dat Religulous zich volledig distantieert van elke vorm van objectiviteit. Bill Maher (ooit zelf een gelovige) werpt zich duidelijk op als een kritische en soms cynische antigelovige. De gelovige laten twijfelen is zijn missie. Elke religieuze of gelovige (christenen, de moslims, de joden) wordt het vuur aan de schenen gelegd. Een acterende Jezus, inventieve Joden, biddende Moslims en Christenen, een paranoïde weedjunk (wiens haren bijna in brand stonden) komen niet zonder kleerscheuren uit deze documentaire. De pretoogjes van Bill Maher glinsteren voortdurend en hij laat het niet na om er haast plezier uit te putten de gelovigen te laten twijfelen aan hun blind geloof. Uitspraken van gelovigen worden afgewisseld met blitse beelden uit bekende en minder bekende documentaires waardoor elke conversatie uit zijn context wordt losgerukt. Religulous is een must voor de lachspieren. In dat opzet is hij geslaagd. Namelijk door de uit de contextgetrokken beelden, waardoor elke geïnterviewde gelovige als een domme onwetende imbeciel overkomt, de vrolijke songs (van onder meer Bob Dylan, Talking Heads) bezorgen de film een zekere ritme, een dynamiek.
Hoewel de film vlotjes verloopt en bijna geen seconden je verveelt heb je wel na een uur dolle pret van onderhuidse steken van de spottende Maher, het gevoel dat hij stilvalt. Zijn grapjes, bijtende vragen en zijn fonkelende pretoogjes verdwijnen stilaan. De komediant moet hard zijn best doen om nog spitsvondig en grappig te blijven en dat merk je. Grosso modo is Religulous een zeer onderhoudende film. Atheïsten zullen deze satirische documentaire ten volle smaken. De gelovigen in de zaal zullen ongetwijfeld het pand verlaten met het zuur rond hun mond. Bij deze weet u alvast aan wiens kant ik sta.
Sarah Mina
Docville: Enjoy Poverty
Enjoy Poverty: een les in ijdelheid
Renzo Martens houdt er een eigenzinnige en bizarre kijk op na als het gaat om kunst. Twee jaar lang trok deze kunstenaar door Congo om er zijn controversiële documentaire te draaien. Enjoy Poverty is het resultaat dat door Docville anno 2009 werd binnengehaald. Het hete hangijzer waarover Martens zich buigt, is de armoede bij Congolese plantageboeren en de uitbuiting van de ‘helpende‘ handjes van de Westerse landen, de plantagebazen, de media, de ontwikkelingsorganisaties.
Hoe vaak we de beelden van uitgemergelde Afrikaanse kinderen al op de tv of in de krant hebben gezien en hoe immuun we hiervoor ook geworden zijn: Renzo slaagt er als geen ander in om de visuele apathie van de Westerse kijker, reeds bij de aanvang van de film, zonder enige schroom te verpulveren tot een hoopje schaamte. Van het ongemakkelijk gewiebel op de stoelen, een ijzige stilte ,een zekere walging tot een lichte kotssmaak in de keel: Enjoy Poverty is dan ook allesbehalve genietbaar. Maar juist daarin schuilt het extreme cynisme van Martens. Wat de kunstenaar beoogt, is de kijker zodanig te confronteren met zijn typische Westerse luxe en ijdelheid waaronder de simpele boeren en hun uitgedunde kroost lijden. Ook de documentairemaker bekent kleur en geeft doorheen de documentaire ook grif toe dat ook hij er niet aan ontsnapt.
IJdel is hij zeker. Opvallend is dat de kunstenaar frequent in beeld komt alsof het meer een ode is aan zichzelf dan aan de arme boeren. De beelden zijn een beetje chaotisch en de camera richt zich heel dicht op de mensen of wat had u anders gedacht. Ook de zichtbare ribbetjes van jonge stervelingen ontsnappen niet aan het claustrofobisch bewegende camerawerk.
Zoals Martens het al in verscheidene interviews aangaf beschouwt hij de film als voornamelijk een kunstproject, al merken we vooral een zeer journalistieke invalshoek op. Zijn neonverlichte woorden Enjoy Poverty brengen nog enigszins wat gejubel en enthousiaste kindervreugde bij. Tot daar het kunstzinnige aspect van het leed. Of de armen de boodschap van de kunstzinnige missionaris begrepen is van een andere orde. Daar heeft de kijker evenzeer het raden naar. De ene keer zien we de woordkunstenaar aan het werk als een voorlichter. Hij predikt aan de arme lokale fotografen om munt te slaan uit de armoede en het leed en gaat met hen mee op fotografietocht om ze dan te dumpen als zijn opdracht (de lokale fotografen in het internationaal circuit en fotoagentschap binnen te loodsen) mislukt. Vervolgens geeft hij een ondervoed ziek meisje te eten, al was het maar om zijn sympathie of het ego van de ‘rijke helper uit het Westen’ te behouden.
Op het einde van de film maant hij de bevolking aan de armoede te omarmen en het lot te aanvaarden. Het is de enige manier om gelukkig te zijn. De rol van de kunstenaar is doorheen de documentaire vaag en verwarrend. Hij ontpopt zich tot een je-ne-sais-quoi. Hij start met een passieve rol door het volk te onderwijzen over de armoede, de situatie in Congo, de uitbuiting om ze wakker te schudden. Daarna helpt hij actief de lokale fotografen leuke kiekjes te maken van de ellende, wat ruikt naar een les in zelfredzaamheid. Tussendoor interviewt hij de rijke Westerlingen waaronder de mensen van Artsen zonder Grenzen, andere hulporganisaties, de ‘echte' fotografen. De kunstenaar eindigt finaal met de trieste conclusie dat de situatie van de arme boeren nooit zal veranderen en het maar beter is het lot te aanvaarden.
Erg sympathiek maakt het Martens allemaal niet. Zijn rollen zijn verwarrend, vaag en hij laat het arme volk met die wijze woorden verloederd achter, terug naar het rijke Europa. Maar dat is wellicht de grote realiteit die hij aan ons wilde tonen: al die rijken en hulporganisaties pretenderen de armen te helpen en de armoede te verbeteren. Voor even is dat daadwerkelijk zo. Dan is het tijd terug te keren. Met nog steeds een puinhoop, stervende borelingen, ondervoede piepjonge meisjes, hardwerkende vaders achter zich. De grootste les in zelfrelativering en nederigheid.Sarah Mina
Abonneren op:
Berichten (Atom)
